با این ناراحتی و دل مشغولی که این روزها دارم( و توی پست قبل توضیح دادم) خیلی به کمک روحی نیاز دارم.به اینکه کسی آرومم کنه و بهم امید و انرژی بده برای ادامه راه و کمک به اونی که این مشکلات براش پیش اومده و نگرانشم.

حداقل اگر کسی نیست که این کمک ها رو بهم بکنه نیاز ندارم کسی مدام دلم رو بشکنه...

نمی دونم انتظار زیادیه که من توقع داشته باشم همسرم در این رابطه کمی منو راهنمایی کنه و باهام همدردی کنه یا حداقل با کاراش منو عصبی نکنه؟

تصور کنین اون شبی که توی پست قبل نوشتم که نیمه شب فقط گریه می کردم ایشون تمام مدت در سکوت محض به سر می برد.

نمی دونم باورتون میشه یا نه.اما به خدا اون شب چنان دچار فشار عصبی بودم که هرچی فکر می کردم اسم صمیمی ترین دوستم که هر روز با هم در ارتباطیم یادم نمی افتاد هرچی فکر می کردم!حتی خودمم باورم نمیشه که هرچی به ذهنم فشار میاوردم اسمش یادم نمی افتاد.داشتم دیوونه می شدم.داشت گریم می گرفت.از بس که از دست همسرم ناراحت بودم که انقدر بیخیال نشسته کنارم و من دارم از گریه خفه میشم اصلا دوست نداشتم ازش کمک بخوام.اما دیگه داشتم دیوونه می شدم.ازش پرسیدم اسم دوستم که زن فلانیه چی بود؟! میگه فلانی.بعد می خنده میگه "هه هه خیلی باحاله"!! میگم چی؟ ادای منو در میاره میگه"اسم دوستم که زن فلانیه چیه؟!!چه با حال" بعد انگار نه انگار اتفاقی افتاده به کارش ادامه داد...

نمی تونم حسمو تو اون لحظه بیان کنم.واقعا براش سوال نبود که من چرا انقدر آشفته ام؟نگران نشد؟نخواست کمکم کنه؟

بعد از اینکه خوب گریه کردم تنها واکنشش این بود که "گناه من چیه که تو الان ناراحتی و اخلاقت خوب نیست؟"!فکر کنید. "گناه من".اصلا نمی فهمم که توی اون شرایط چطور تونست به خودش فکر کنه.در شرایطی که من نیم ساعت تمام زجه زدم و در شزایطی که کسی که هر دومون میشناسیمش اینطوری تو مشکلان گرفتار شده و راه حلی براش نیست و داره از بین میره...

واقعا چطور می تونست به اون حجم اندوه من بی تفاوت باشه؟...

شب صبح شد و من در حالی که ازش دلخور بودم رفتم سر کار.هیچ زنگ و خبری ازم نگرفت.اواسط روز از شدت دلمشغولی طاقت نیاوردم.احتیاج داشتم با کسی حرف بزنم.بهش زنگ زدم میگم دارم داغون میشم از فکر.خیلی نگران فلانی ام.میگه "چرا؟مگه چیزی شده؟"!....میگم یعنی چی؟مگه چی باید بشه؟ میگه"خب مگه شرایط نسبت به دیشب فرق کرده؟چیز جدیدی اتفاق افتاده؟"...از درون ویران میشم.یه لحظه می ترسم از آینده ای که با این آدم دارم.با خودم میگم انگار عهد بسته منو از خودش متنفر کنه...

با خودم گفتم دیگه درمورد این مسیله باهاش حرف نمی زنم.تمام.

گذشت تا اینکه با هم جایی دعوت شدیم.گفت من کار دارم نمی تونم بیام.برای شرکت کاری دارم که باید سر موعد تحویل بدم.وقت ندارم.با اینکه خودش میدونست چقدر نیومدنش زشت بود.منم که حوصله ی توضیح واضحات نداشتم گفتم یه سر بعد از شام میای؟گفت باشه.هرچی تو بگی(اینو گفت چون دید که برخلاف همیشه گیر نداده بودم که حتما باید بیای)گفتم پس کی میای؟گفت هروقت زنگ زدی میام.منم با خودم گفتم بابا بیخیال.بزار یکم راحت باشه.به کاراش برسه.چقدر بش فشار بیارم.اصلا اینطوری بهتره.که آدم خیلی سختگیر نباشه.و رفتم.

به میزبان گفتم حتما میاد یکم کار داشت ولی گفته میاد یه سر بعد از شام.بماند که چقدر از نیومدنش خجالت کشیدم.خستتون نکنم.بعد از شام هرچی بهش زنگ می زدم خواب بود ... و هی میگفت یه ربع دیگه .نیم ساعت دیگه.میزبانم هی میگفت چی شد.منم می گفتم کارش زیاده.میگه نیم ساعت دیگه میاد.همینطور ادامه داد و خوابید تا ساعت ۱۲ که زنگ زدم دیدم هنوز خوابه...دیگه آبرو برام نمونده بود.میزبان هم خر که نیست می فهمه.هر چقدر هم که کار داشت می تونست یه زنگ بزنه عذر خواهی کنه.کار به جایی رسی که میزبان به کنایه و مثلا شوخی دراومد گفت این چه شوهری بود تو کردی؟...دیگه منم گفتم برام آزانس گرفتن رفتم خونه(تصور کنید چقدر خجالت کشیدم).

پول کافی همرام نبود.رسیدم دم در ایفون زدم.درو باز کرد.دوباره زدم که بگم پول میخوام.فکر کرد در پایین قفله.برداشته ایفونو نمیزاره حرف بزنم جلو راننده هی داد میزنه"چته؟باشه باشه اومدم  پايين".اصلا اجازه نداد حرف بزنم.از خجالت آب شدم جلو راننده.باز هم پايين نيومد.از پنجره برام كليد انداخت.بهش ميگم پول ندارم.ميگه منم ندارم.بعد كارتشو انداخته از پنجره ميگه بورو از عابر بانك پول بگير بده به يارو.حالا ساعت 12:30 شب.واقعا نمي دونم چطور غيرت يا وجدان يا عاطفه يا هر كوفت ديگه ايش اجازه داد كه منو بفرسته اما خودش به جاي من نره با راننده كه پول بگيره...رفتم دم عابر بانك يه مرد معتادم نشسته بود همونجا،از ترس مردم تا اونجا بودم.شتاب هم قطع بود.دوباره با تاكسيه رفتم دو سه عابر بانك ديگه.تازه آقا بعد از 20 دقيقه زنگ زده كه كجايي.ميگم شتاب قطعه.ميگه بيا از پول هاي صدقه بردار دوباره ميزاريم جاش! خوب تو كه ميدونستي نميشد زودتر اينو بگي؟دوباره با هزار خجالت اومدم سمت خونه زنگ زدم ميگم بيار پولو پايين ديگه راننده معطل نشه.هزار بهانه مياره كه پايين نياد...

رفتم بالا از شدت ناراحتي نمي تونستم حرف بزنم.با عصبانيت و طلبكارانه ميگه "چته تو؟".لال شدم.نمي تونستم نگاش كنم...

انصافا ،يه خواهشي دارم.وجدانا راستشو بگيد.واقعا راهنمايي مي خوام:حق دارم ناراحت باشم يا نه؟...

لطفا راهنماييم كنيد.منتظر راهنماييتون هستم.